Şafak sayar hale döndüğüm şu günlerde görülüyor ki üniformalı eğitim ve öğretim sürecimin sonlarına doğru yaklaşıyoruz.

Aslına bakacak olursak sona gelmeden dile getirmek ya da uzun vadede cümle ve umutlar etmek bana göre olmasa da bir insan olarak heycanımı dile getirmeden edemeyeceğim, çatlayacağım diyebiliriz. Önce mevzu neydi bir hatırlayalım isterseniz. 2004-05 eğitim ve öğretim yılı ile başlayan örgün lise kaydım sanıyoruz ki herhangi olağanüstü bir durum ya da kötü bir şans türemediği takdirde 2012 yazına doğru bitmiş olacak. 7 buçuk, 8 yıllık ultra lise eğitimim her ne kadar aksiliklerle dolu olsa da hiç bir pişmanlık yaşamamamın hazları içerisinde olduğumu da belirtmek isterim.

Tam olarak neydi bilmiyorum ancak son sayımlara göre 250 küsur gün sonra bitecek olan bu mevzu sonrası, çevremde bulunan ve anlam veremediğim, vermeye çalıştığım ancak beceremediğim benimle inatla ilgilenen, iyi davranan, vakit ayıran ve çeşitli fedakarlıklarda bulunan kimselerin destekleri doğrultusunda sanıyorum ki üniversite sınavına girip sonraki süreçlere doğru yürümeye niyetleneceğim.

Şuan hayattan tek beklentim, an itibariyle, yarın ve ya şimdi tarihlerdennnnnnn ikibinoniki yılının haziran ayını göstermesi.